ชอบเขียนไดอารี่ที่นี่นะ เอาเป็นว่าชอบมาก
ถึงมากที่สุด จะเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม 555
อารมณ์ประมาณถ้าเปรียบเทียบเป็นหนังก็
"กวน มึน โฮ" ยินดี(มากๆ)ที่ไม่รู้จักกัน
เกี่ยวกันมั้ยไม่รู้ แต่บางที ตามโลกโซลเชียลทั้งหลายนี่
ความเป็นส่วนตัวนี่แทบหาไม่ได้ นี่ขนาดไม่ใช่ดาราอะไร
มนุษย์ปุถุชน (รู้ว่าเขียนผิด แต่ขี้เกียจหาในกูเกิ้ล มี'ไรป๊ะ Embarassed)
คนธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ เนี่ยแหละ
อยากจะด่า อยากจะบ่นอะไรที่มันไม่ตรงกับเคมีเรา
ต้องคอยประดิษฐ์คำไม่ให้มันกระทบจิตใจ "ใคร" เกินไป
อึดอัดๆๆๆ ประดิษฐ์มากๆเข้า ก็
"อ่าว กรูจะด่าอะไรหว๊ะ ลืม! เสียฉิบ!!"
ต้องประมาณว่า โอ้ว์ โลกของฉันช่างสวยงาม
เลิศเลอร์เพอร์เฟ็คเสียนี่กระไร ฉันคนดีนะ แล้วเธอหล่ะ
 
พอๆๆ ทะเลไปไกลหัวข้อมากๆ
 
ก่อนอื่นขอกล่าวคำว่า "สวัสดี" (ใคร) ก่อน
 
ฮัดช่ะละเล่วังช่า..
นายจ๊ะนายจ๋า....(โดนตบ) Foot in mouthFoot in mouth
 
มาอัพเดทเพลงที่ลูกค้าช๊อบชอบในช่วงเวลานี้ก่อน
มาทายกันสิ ๆๆๆ
 
ตึก โป๊ะ ต่ะลึกตึก โป๊ะ ตึก ตึก โป๊ะ ต่ะลึกตึก...
 
 
เดาออกมั้ยครับ (หลบรองเท้าแป๊ป)Surprised
ลืมตัวนึกว่าคนทั้งโลกเป็นมือกลองหมด ฮร่าๆๆ งั้นขอข้ามไปเนื้อร้องเลยละกัน
 
"บอกให้รู้ไว้ (ลูกค้าที่กรึ่มแอลกอฮอล์คอรัสต่อทันทีCry) หัวใจรักจริง
ไม่เคยทอดทิ้ง ให้ใครเสียใจ ตัวผู้พันธุ์นี้ เค้าเรียกหลายใจ จะให้ทำไง โฮ โฮ้....."
 
ที่เหลือนักร้องผมแทบไม่ต้องทำงาน
 
ใช่ครับเพลง "รักเดียว" ของน้าปู พงษ์สิทธิ์
(อันที่จริงจะเล่น ปู พงษ์เทพ หรือ ปู แบล็คเฮด ก็กลัวจะกร่อยไป)
ก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน เพลงนี้ก็ออกมาประมาณ 3-4 ปี มาแล้วนะ
ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักซักเท่าไหร่
 
เนี่ยแหละที่เค้าว่ากันว่า "อะไรมันก็ไม่แน่นอน"
 
 
 
เกริ่นมานี่ไม่ได้เกี่ยวกับที่จะบ่นนี่เลย หัวข้อนี้มาเป็นสัจจะธรรม(ทำ)อีกแล้ว
 
เรื่องมันประมาณว่า ก็ไปเล่นดนตรีงานจ้างบริษัททั่วๆไปปกติแหละครับ
แต่ก็มีส่วนที่ตะขิดตะขวงใจ (คำโบราณมาอีกแล้ว)
ให้คิดว่า เล่นเท่าไหนถึงจะพอดี มีความสุขทั้งสองฝ่าย
ทั้งฝ่ายคนเล่น ฝ่ายคนจ้าง ฝ่ายโรงแรม ฝ่ายเครื่องเสียง
(อ่าว! ทำไมมี 4 ฝ่าย ชั่งเถอะๆFoot in mouth)
 
ช่วงแรกมันก็ยังชิวๆอยู่หรอก ท่านๆลูกค้ายังงุ่นง่วนกับการรับประทาน
เราก็ได้แต่กลืนน้ำลายไปพลางๆ หิวแล้วนะว้อย ตีเป๋บ้างตรงบ้างไปเรื่อย
 
พอเริ่มได้ที่ก็เฮฮาหน้าเวที แหง๋หล่ะอิ่มกันแล้วนิ๊ ชริ๊!!
(แต่ก็แอบไปกินมาแล้วช่วงพิธีกรขึ้น หึหึ)
เริ่มมีกิจกรรม โน่นนี่นั่น เริ่มมีแซว เริ่มมีส่งมุข เฮฮากันไป
กว่าจะได้ที่ นิยามคำว่าได้ที่นี่คือ ละลายพฤติกรรม ไม่อาย ไม่เขินกันแล้ว
(แต่ถ้ามีแอลกอฮอล์ เวลาในการบิ้วอินท์จะเร็วกว่ามาก ฮ่าๆๆ)
ก็สนุกได้เต็มที่ร้อง ส่งเสียง ปรบมือ เต้น ฯลฯ เท่าที่มนุษย์พึงกระทำได้
 
พอมันส์กันไป เรื่อยๆ  เรื่อยๆ เรื่อยๆ
 
ก็จะลงยากแระ Foot in mouth นี่สินะการขี่หลังสือ (ไม่เกี่ยวว้อย)
 
มันก็จะจบงานยาก เรี่ยวแรงก็จะหมด
 
ฝ่ายโรงแรมก็อยากสงบเป็นปกติอยู่แล้ว จะได้ไม่รบกวนแขกท่านอื่น
(บางทีจะให้สงบตั้งแต่ซาวด์เช็คยังไม่เริ่มงานกันเลยทีเดียว Tongue out)
 
เครื่องเสียงทีมงานก็อยากจะกลับ มาก็ไกล ค่าจ้างก็น้อยกว่า
ขึ้นราคาค่าเครื่องตั้งนานแล้ว แต่ก็มาด้วยใจราคาเดิม (ขอบคุณคร๊าบ)
กว่าจะเก็บข้าวของเสร็จ เลทกว่าเราไป 2 ชั่วโมงแน่ๆ
 
เห็นใจครับ ก็เห็นใจอยู่ ที่เล่นๆอยู่นี่ก็หมดแรงเป็นเหมือนกัน (ปวดมือโคตะระ)
ไอ้นักร้องก็ไปหมดแระเสียงเสิง ก็อยากจะจบสวยๆ ลงแบบงามๆ
อีกสามสี่เพลงสุดท้าย
 
ไฟดับ พรึ่บ!!
 
ลูกค้ายังอยู่
 
ในใจคิด เอาแล้ว โรงแรมตัดไฟกูซะแล้ว
แต่หันไปดูข้างนอนก็ดับเหมือนกัน โอเค เหตุสุดวิสัย ไม่ว่ากัน
(ถ้าโรงแรมตัดไฟโดยไม่แจ้งก่อนนี่...มากเลยนะครับ)
 
ลูกค้ายังอยู่
 
เอาไงหล่ะทีนี้ ห้านาที ไฟมา (เนียนเก็บของเลยมั้ย 555)
 
ลูกค้ายังอยู่
 
แต่เช็คระบบโน่นนี่อีกห้านาที
 
ลูกค้ายังอยู่ (ทำตาปริบๆ)
 
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา และแน่นอนจะต้องเป็นเวลาที่เหมาะสมด้วย
ลุยต่อสิครับ แม้ข้อมือจะพังก็ยอม ^^
 
ปล.พี่เครื่องเสียง อดทนอีกนิดนะครับ
 
 
ถ้าหลงเข้ามาก็ขอกล่าวคำว่า สัสดี เห้ย!!! สลาลี เห้ย!!! สวัสดี เห้ย!!! ถูกแย้ว (ยังกล้าเล่น Foot in mouth)
 
คนอ่าน  :  ปิดบล็อคหนีดีกว่า
 
 
 
 
ไม่ว่ากันครับ อันนี้เป็นไดอารี่ค่อนข้างส่วนตัว อยากระบายความรู้สึกของมนุษย์ตัวเล็กๆ แค่นั้น
 
กลับมาอ่านอีกครั้งว่าช่วงเวลานี้ตัวเราคิดยังไง มีเหตุการณ์อะไรในชีวิตบ้าง 
 
แต่ยังไงก็ขอเขียน (เผื่อ) มีใครบางคนอยากอ่านอะไรที่น่าเบื่ออย่างนี้บ้าง 
 
จะให้เขียน กุ มรึง เห้ สลัดผัก เช็ดเป็ด มันก็ออกจะหยาบเกินไปหน่อย
อีกอยากก็ใช้คำพวกนั้นในชีวิตประจำวันจนเบื่อแล้ว ลองฝึกดู (นี่ก็ลบไปหลายคำอยู่เหมือนกัน 555)
 
นานไปไหม กับคำว่า สวัสดีปีใหม่ 2556 2557 เพิ่งสังเกตว่าไม่ได้ละเลงตัวอักษรในนี้ไป 2 - 3 ปี แล้ว Foot in mouthFoot in mouth
 
ทบทวนกับตนเองนิดนึง
 
ผมเป็นลูกของ พ่อกับแม่ (ไม่ช่วย)
 
เป็นพี่ของน้อง (ยัง ยังไม่เลิก)
 
เป็นคนตีทอม!!!! คือทอมก็เป็นกลองตัวหนึ่งนั่นแหละ ไม่ต้องคิดมาก (ใครไม่คิด กระผมคิดเอง อิอิ อ้าว!)
 
แฮ่ม!! เอาจริงก็เป็นมือกลองสมัครเล่นครับ (คือไม่ซ้อมมาก ไม่มีงานเล่นทุกวันวันละหลายๆรอบ หรือออกอัลบั้ม อันนั้นคือเล่นเป็นอาชีพ) ว่าง่ายๆ ก็คือ เล่นไปเรื่อยๆ มีงานก็ไป เค้ามาเรียกไปเป็นมวยแทนก็ไป ไม่มีก็ตามเวรตามกรรม Sealed  
 
ยังไม่ถึงขั้นมือโปรเมพเก็บทุกเพลงโซโล่เดี่ยว!เปลี่ยว!!ปลิ้น!!! อะไรขนาดนั้นครับ
 
ไอ้การที่ไม่มีงานหลักๆของผมก็คือ ความขี้เกียจหางานครับ แหะๆ ง่ายๆ เลย เหตุผลก็....มากมายอย่างเช่น 
งานดนตรีสมัยนี้ ค่าตัวไม่ได้เพิ่มตามค่าครองชีพเลยนะ (เผื่อใครยังไม่รู้) บางท่านบอกเล่นเพราะใจรัก
ไม่ใช่หรือ เงินทองสำคัญไฉน (ศัพท์พี่ท่านช่างโบราณเสียยิ่งกะไร) เรื่องนี้เริ่มวนมาในความคิดชีวิตอีกแล้ว
 
ไหนร้านจะรับแต่วงอคูสติก (ประมาณกีต้าร์โปร่ง+ร้อง+อะไรก็ได้) คนไม่ค่อยอยากจะให้ครบเท่าไหร่
ทำไมไม่รู้ ไม่ชอบเสียงครบๆทุกย่านความถี่กันมั้ง หรือประหยัดงบประมาณ (ว่าอย่างหลักมากกว่า)
ไม่มีเบสไม่รู้สึกหรือว่ามันขาดเสียงทุ้ม อยู่ ใน ใจ (เสี่ยวแท้) ไม่มีกลองไม่รู้สึกหรือว่าขาดตัวคุมจังหวะ
เสียงทองเหลืองฉาบกรุ้งกริ้ง ขาดความพีคของเพลงในท่อนฮุคเมื่อไม่มีกีต้าร์ไฟฟ้าและแอฟเฟ็กต่างๆ
ในช่วงที่แบบสมมติว่าเป็นลูกค้าอย่างเนี้ย เมาปลิ้นได้ที่ หรือกรึ่มๆ ท่อนฮุคมันต้องมาสิ  
 
"ห้าายยย เทออออ ด้าาายยยย กาบบบบบ ขาวววววว"
 
เอ้ยๆ พ.ศ. นี้ต้องเพลง โกหกหน้าตาย
 
"จริง จริง เทอน้าานหรออออ.........เธอรู้เต็มม อก ยายยยย เทอออ มา เพ้อพก โกหกหน้าาาาา ตาาายยยย"
 
มันต้องลั่น มันต้องพีค สิ  ณ  วันนี้มาแรงจริงๆ ตีคู่สูสีมากับ ขอใจแลกเบอร์ฯ "ท่านกำลังเข้าสู่..."
 
 
** นอกเรื่องนิด "โกหกหน้าตาย" เพลงนี้ทำไมนำกระแสมาได้นะ ใครหนอช่างขุดมาเล่น (ใช่พี่โล้นที่ประกวดเดอะว๊อยซ์รึเปล่า หรือก่อนหน้านั้น) อารมณ์คนขุดมาเล่นประมาณว่าจะหาเพลงเก่าๆ หลงยุค ฮุคจังๆ มาเล่นเพิ่มขึ้นนอกจากใจนักเลง พี่อ๊อฟ พัดพง!!! แห่มๆๆๆ พงษ์พัฒน์ หรือเพลง เช็ดเ..ี้ย เอ้ย!!! เพียงกระซิบ ของคณะ Black head  ชีวิตนักดนตรีกลางคืนนี่ช่างไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ อันที่จริงเพลงที่ไปเล่นแทนแต่ละวงๆ ส่วนใหญ่ก็เดิมๆ เพิ่มๆ ลดๆ มวยแทนส่วนใหญ่ก็กลางๆ อย่างนี้แหละ ไม่ได้ซ้อมกันมาก่อน (แน่หล่ะ) บางทีเคยฟังแต่ไม่เคยเล่นเลยแล้วต้องเล่นก็มี หนักกว่านั้นไม่เคยฟังแต่ต้องเล่นเลย สุยหน้างานไปก็มี 555  **
 
ถึงไหนแล้วหล่ะ นอกเรื่องไปซะไกลเบย...
 
กลองชุด ชุดกลอง (จะกลับคำทำไมFoot in mouth) นี่มีบ้างไม่มีบ้าง มันน่าน้อยใจจริง น้ำตาจิไหล บางที
มีกระเดื่องตัวเล็กๆ ขาสแนร์ ขาride (ฉาบใบใหญ่) บางทีก็ไม่มีวัสดุอุปกรณ์ที่เป็นเครื่องดนตรี
ที่เรียกว่ากลองชุดวางอยู่เลยบนเวที อืมมมมมมม... ไปถามคนดูแลได้รับคำตอบว่า
"น้องไม่ได้เตรียมมาหรอ -_-" เวรของกรรม
ล่าสุดนี่เลยไปเป็นมวยแทนร้านแถวๆเกษตรนวมินทร์ มีกลองเว้ยเฮ้ยนั่งจัดกลองไปใส่โน่นนี่นั่น
พอจะใส่ฉาบ
..................................ขาฉาบกุหล่ะ SealedSealed
อันที่จริงตามร้านอย่างน้อยควรมีซัก 2 อันก็ยังดีนะครับ ขาแฮทนี่มีนะแต่!!!
ใช่ครับมือกลองคงรู้ๆกันไม่มีตัวล็อคแฮท (บางทีศัพท์อาจจะตามใจตัวเองไปนิด ใครเผลอมาอ่าน
ก็ลองไปถามเพื่อนที่เล่นดนตรีดูนะมันคืออะไร โยนภาระสุดๆ 555)
 
ไปเล่นทีนี่แบกกัีนหลังอาน แน่นอนที่สุดเก้าอี้ตีกลองบางทีไม่มีเลย หรือมีเป็นแบบความสูง-ต่ำ
แตกต่างกันไปตามคีย์ที่ร้อง (ม่ายช่าย อ้ายบร้าาา) ตามความ Art ที่ร้านจัดให้ลูกค้านั่ง เหอะๆTongue out........................แล้วสิ่งของที่ขาดไปจะทำไงหล่ะ .................
โดราเอม่อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน.............หยั่งงั้นหรอกหรือ
การ์ตูนสิครับ ในโลกแห่งความจริงที่หยิกแล้วเจ็บใบนี้ก็ต้องใช้.....เงิน....สิครับ
Money Money Money!!
 
ก็ไม่รู้สิว่าใครไปสร้างตรรกะดลจิตดลใจเจ้าของร้านทั้งหลายว่า เปิดร้านนั่งดริ้ง นอนดริ้ง
หรือยืนเขย่งดริ้งEmbarassed อันนักดนตรีนั้นหนาต้องมีอุปกรณ์ไปเองทั้งหมด ชะลันล่า...มิกเซอร์ขวดละ 80
กำไรนั้นหรือก็เป็นของฉัน แหมมมม ถ้าพี่ไม่จ้างผมๆ ละอยากจะ... กอดขอบคุณพี่จริงๆที่คิดได้
 
มือกีต้าร์โอเคมีกีต้าร์
มือเบสโอเคมีเบส
นักร้องมีท่อน เห้ย!!!! มีแท่ง เห้ย!!!! เอาเป็นว่ามันมาแต่ตัวใช้เสียงกับหน้าเด้งๆก็พอ
 
แต่มือกลอง ครับ มือกลอง (อารมณน้อยใจ2)........ จะให้มือกีต้าร์มาซื้อให้คงเป็นไปไม่ได้
(หรือได้หว๊ะ ยังไม่ได้ลอง) เล่นประจำตามร้านรวงต่างๆที่ว่ามานี่ได้วันละ 500 - 700 แต่ต้องซื้อของ
หลักหลายพันจนถึงหลักหมื่น คุ้มฝุดๆ ไหนจะค่าน้ำมัน ค่าเดินทางซึ่งแน่นอนกว่าจะเล่นเสร็จก็เกือบ
ปิดร้านขนส่งมวลชนอันทันสมัยในบ้านเราทั้งลอยฟ้า ทั้งมุดดิน ปิดหมดแล้ว รถเมลล์ก็นานๆๆๆ
จะมาซักคัน ของที่แบกมา + ความเหนื่อยล้าที่เพิ่งลงจากเวที มันน้ำหนักเลยนะ ถ้าไม่เอารถมา
ก็เห็นจะต้องใช้บริการพี่แ