หายไปนานมากกกกกกครับ มากแบบว่า มากถึงมากที่สุด ก่อนอื่นขอขอบคุณที่อ่านหรือแค่ผ่านตา หรือให้ข้อเสนอแนะ พูดคุยแซวได้ปกตินะ ผมไม่ถือ (หนัก) พูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ แม้ไม่เคยเจอกันก็ตาม... แค่ได้รับรู้ว่าบนโลกอันไพศาลใบนี้ เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ยังมีเพื่อนทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องเตรียมรับฟัง บางท่านพร้อมที่จะให้คำแนะนำด้วยความเต็มใจ ขอบคุณนะครับ ชาว exteen ^^ ขอสรุปบรรยายในวันนี้ อะจึ๋ย! ไม่ช่ายยย คืออย่างนี้นะ บางทีก็มีความรู้สึกอยากเตือนตัวเอง ว่าสิ่งที่เราคิดมันถูกต้องหรือไม่? เรากำลังลืมอะไรกันรึเปล่าว่าเราเล่นดนตรีเพราะอะไร...ต้องมีคำว่าคุ้มไม่คุ้มด้วยหรอ -_-" จะบอกไปว่าไม่รู้สึกเลยก็คงโกหกแล้วหล่ะ ตราบใดที่ยังเป็นมนุษย์ ไม่ใช่พระอิฐพระปูน หรือผู้ละกิเลสอะไร ยังมีรักโลภโกรธหลงอยู่เต็มเปี่ยม แต่ผมมองข้ามสิ่งนั้นมาตลอดเวลา เพราะเห็นว่ามันเป็นความรู้สึกที่ห่วยๆ มันเหมือนเป็นข้ออ้าง ให้ผมไม่ทำโน่นทำนี่ เช่น ไม่แกะเพลง ไม่ซ้อม ทำไปเหนื่อยเปล่า ขาดทุน ฯลฯ คิดแค่ว่ามันอยู่ที่ใจมากกว่า เงินทุกบาทคือผลพลอยได้จากการที่เราเล่นดนตรี เมื่อก่อนขอแค่ได้เล่นก็พอแล้ว ไม่เคยมองจุดนี้นี่หน่า ความรู้สึกแบบนี้เกิดวนไปและหายไป วนไปวนมา วนไปวนมาอย่างนี้ตลอด (และไม่รู้อีกนานเท่าไหร่) เหตุการณ์ที่ทำให้เกิดความรู้สึกนี้ มีหลายปัจจัยนะ เช่น ระยะทางที่ไปเล่น ระยะเวลาการเล่น ความยากของเพลง เป็นธรรมดา มีผู้ผลิตก็มีผู้บริโภค มีผู้ผลิตเยอะก็มีการแข่งขัน เรื่อง ราคา,คุณภาพ (อ่าว เป็นเศรษฐศาสตร์ไปได้ไง -_-") อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย มองดูเผินๆก็เอามายกตัวอย่างได้เหมือนๆกันนะ (แถซะสีข้างแทบไหม้) >.<" เอาเป็นว่าไม่สามารถสรุปได้ละกันกับเรื่องแบบนี้ ตัวผมเองยังสับสนกับความคิดนี้ และยังไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะไปสอนใครได้ -_-"

Comment

Comment:

Tweet