ชอบเขียนไดอารี่ที่นี่นะ เอาเป็นว่าชอบมาก
ถึงมากที่สุด จะเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม 555
อารมณ์ประมาณถ้าเปรียบเทียบเป็นหนังก็
"กวน มึน โฮ" ยินดี(มากๆ)ที่ไม่รู้จักกัน
เกี่ยวกันมั้ยไม่รู้ แต่บางที ตามโลกโซลเชียลทั้งหลายนี่
ความเป็นส่วนตัวนี่แทบหาไม่ได้ นี่ขนาดไม่ใช่ดาราอะไร
มนุษย์ปุถุชน (รู้ว่าเขียนผิด แต่ขี้เกียจหาในกูเกิ้ล มี'ไรป๊ะ Embarassed)
คนธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ เนี่ยแหละ
อยากจะด่า อยากจะบ่นอะไรที่มันไม่ตรงกับเคมีเรา
ต้องคอยประดิษฐ์คำไม่ให้มันกระทบจิตใจ "ใคร" เกินไป
อึดอัดๆๆๆ ประดิษฐ์มากๆเข้า ก็
"อ่าว กรูจะด่าอะไรหว๊ะ ลืม! เสียฉิบ!!"
ต้องประมาณว่า โอ้ว์ โลกของฉันช่างสวยงาม
เลิศเลอร์เพอร์เฟ็คเสียนี่กระไร ฉันคนดีนะ แล้วเธอหล่ะ
 
พอๆๆ ทะเลไปไกลหัวข้อมากๆ
 
ก่อนอื่นขอกล่าวคำว่า "สวัสดี" (ใคร) ก่อน
 
ฮัดช่ะละเล่วังช่า..
นายจ๊ะนายจ๋า....(โดนตบ) Foot in mouthFoot in mouth
 
มาอัพเดทเพลงที่ลูกค้าช๊อบชอบในช่วงเวลานี้ก่อน
มาทายกันสิ ๆๆๆ
 
ตึก โป๊ะ ต่ะลึกตึก โป๊ะ ตึก ตึก โป๊ะ ต่ะลึกตึก...
 
 
เดาออกมั้ยครับ (หลบรองเท้าแป๊ป)Surprised
ลืมตัวนึกว่าคนทั้งโลกเป็นมือกลองหมด ฮร่าๆๆ งั้นขอข้ามไปเนื้อร้องเลยละกัน
 
"บอกให้รู้ไว้ (ลูกค้าที่กรึ่มแอลกอฮอล์คอรัสต่อทันทีCry) หัวใจรักจริง
ไม่เคยทอดทิ้ง ให้ใครเสียใจ ตัวผู้พันธุ์นี้ เค้าเรียกหลายใจ จะให้ทำไง โฮ โฮ้....."
 
ที่เหลือนักร้องผมแทบไม่ต้องทำงาน
 
ใช่ครับเพลง "รักเดียว" ของน้าปู พงษ์สิทธิ์
(อันที่จริงจะเล่น ปู พงษ์เทพ หรือ ปู แบล็คเฮด ก็กลัวจะกร่อยไป)
ก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน เพลงนี้ก็ออกมาประมาณ 3-4 ปี มาแล้วนะ
ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักซักเท่าไหร่
 
เนี่ยแหละที่เค้าว่ากันว่า "อะไรมันก็ไม่แน่นอน"
 
 
 
เกริ่นมานี่ไม่ได้เกี่ยวกับที่จะบ่นนี่เลย หัวข้อนี้มาเป็นสัจจะธรรม(ทำ)อีกแล้ว
 
เรื่องมันประมาณว่า ก็ไปเล่นดนตรีงานจ้างบริษัททั่วๆไปปกติแหละครับ
แต่ก็มีส่วนที่ตะขิดตะขวงใจ (คำโบราณมาอีกแล้ว)
ให้คิดว่า เล่นเท่าไหนถึงจะพอดี มีความสุขทั้งสองฝ่าย
ทั้งฝ่ายคนเล่น ฝ่ายคนจ้าง ฝ่ายโรงแรม ฝ่ายเครื่องเสียง
(อ่าว! ทำไมมี 4 ฝ่าย ชั่งเถอะๆFoot in mouth)
 
ช่วงแรกมันก็ยังชิวๆอยู่หรอก ท่านๆลูกค้ายังงุ่นง่วนกับการรับประทาน
เราก็ได้แต่กลืนน้ำลายไปพลางๆ หิวแล้วนะว้อย ตีเป๋บ้างตรงบ้างไปเรื่อย
 
พอเริ่มได้ที่ก็เฮฮาหน้าเวที แหง๋หล่ะอิ่มกันแล้วนิ๊ ชริ๊!!
(แต่ก็แอบไปกินมาแล้วช่วงพิธีกรขึ้น หึหึ)
เริ่มมีกิจกรรม โน่นนี่นั่น เริ่มมีแซว เริ่มมีส่งมุข เฮฮากันไป
กว่าจะได้ที่ นิยามคำว่าได้ที่นี่คือ ละลายพฤติกรรม ไม่อาย ไม่เขินกันแล้ว
(แต่ถ้ามีแอลกอฮอล์ เวลาในการบิ้วอินท์จะเร็วกว่ามาก ฮ่าๆๆ)
ก็สนุกได้เต็มที่ร้อง ส่งเสียง ปรบมือ เต้น ฯลฯ เท่าที่มนุษย์พึงกระทำได้
 
พอมันส์กันไป เรื่อยๆ  เรื่อยๆ เรื่อยๆ
 
ก็จะลงยากแระ Foot in mouth นี่สินะการขี่หลังสือ (ไม่เกี่ยวว้อย)
 
มันก็จะจบงานยาก เรี่ยวแรงก็จะหมด
 
ฝ่ายโรงแรมก็อยากสงบเป็นปกติอยู่แล้ว จะได้ไม่รบกวนแขกท่านอื่น
(บางทีจะให้สงบตั้งแต่ซาวด์เช็คยังไม่เริ่มงานกันเลยทีเดียว Tongue out)
 
เครื่องเสียงทีมงานก็อยากจะกลับ มาก็ไกล ค่าจ้างก็น้อยกว่า
ขึ้นราคาค่าเครื่องตั้งนานแล้ว แต่ก็มาด้วยใจราคาเดิม (ขอบคุณคร๊าบ)
กว่าจะเก็บข้าวของเสร็จ เลทกว่าเราไป 2 ชั่วโมงแน่ๆ
 
เห็นใจครับ ก็เห็นใจอยู่ ที่เล่นๆอยู่นี่ก็หมดแรงเป็นเหมือนกัน (ปวดมือโคตะระ)
ไอ้นักร้องก็ไปหมดแระเสียงเสิง ก็อยากจะจบสวยๆ ลงแบบงามๆ
อีกสามสี่เพลงสุดท้าย
 
ไฟดับ พรึ่บ!!
 
ลูกค้ายังอยู่
 
ในใจคิด เอาแล้ว โรงแรมตัดไฟกูซะแล้ว
แต่หันไปดูข้างนอนก็ดับเหมือนกัน โอเค เหตุสุดวิสัย ไม่ว่ากัน
(ถ้าโรงแรมตัดไฟโดยไม่แจ้งก่อนนี่...มากเลยนะครับ)
 
ลูกค้ายังอยู่
 
เอาไงหล่ะทีนี้ ห้านาที ไฟมา (เนียนเก็บของเลยมั้ย 555)
 
ลูกค้ายังอยู่
 
แต่เช็คระบบโน่นนี่อีกห้านาที
 
ลูกค้ายังอยู่ (ทำตาปริบๆ)
 
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา และแน่นอนจะต้องเป็นเวลาที่เหมาะสมด้วย
ลุยต่อสิครับ แม้ข้อมือจะพังก็ยอม ^^
 
ปล.พี่เครื่องเสียง อดทนอีกนิดนะครับ
 
 

Comment

Comment:

Tweet